Dzogczen

"Kiedy opuściłem Tybet i osiedliłem się na Zachodzie zdałem sobie sprawę, że nauki dzogczen to rozległa wiedza, która może nam pomóc żyć lepiej jako ludziom poza jakimkolwiek kontekstem kulturowym, przyczyniając się do naturalnej, duchowej i społecznej ewolucji."

– Czogjal Namkhai Norbu

Słowo „Dzogczen” tłumaczone jest z języka tybetańskiego jako „całkowita doskonałość”. Jego znaczenie odnosi się do prawdziwej natury wszystkich istot, do ich „pierwotnego stanu”. Ten stan jest od zawsze wolny i niezależny od ograniczeń czy uwarunkowań. Przekazanie tego stanu wiedzy przez Mistrza stanowi sedno Nauk Dzogczen.

Nauki dzogczen

Dzięki bezpośredniemu i prostemu podejściu Nauki Dzogczen przekraczają wszelkie ograniczenia kulturowe i są dostępne dla wszystkich ludzi, niezależnie od ich kontekstu kulturowego lub duchowego.

Przez wiele stuleci, aż do dnia dzisiejszego, Nauki Dzogczen są przekazywane od Mistrza do ucznia w nieprzerwanej linii wiedzy. Chociaż odbywało się to głównie w kontekście buddyzmu tybetańskiego to same Nauki Dzogczen nie należą do żadnej szkoły ani systemu religijnego. Jest to wiedza, którą mistrzowie tybetańscy przekazywali poza uwarunkowaniami poszczególnych szkół buddyjskich.

Bezpośrednie wprowadzenie

Przekazanie wiedzy od Mistrza może być ustne, symboliczne lub bezpośrednie. Nauki Dzogczen są wyjątkowe właśnie dzięki tak zwanemu „bezpośredniemu przekazowi” lub „bezpośredniemu wprowadzeniu”, podczas którego Mistrz i uczeń w tym samym momencie osiągają pierwotny stan poprzez doświadczenie ciała, mowy lub umysłu. Dzięki mocy przekazu uczeń jest w stanie odkryć swoją prawdziwą naturę.