Skierowany przez autora do jego matki w momencie ich ostatecznej rozłąki, uderza świeżością i głębokością języka oraz wolnością od intelektualnych spekulacji i retorycznych chwytów. To bezpośredni przekaz z serca do serca. Przekazuje istotę iluminacji powstającej z obserwacji natury własnego umysłu, której spontaniczna mądrość manifestuje się jako nieskończone współczucie ku wszystkim istotom – naszym matkom.